• امروز : افزونه جلالی را نصب کنید.
  • برابر با : 5 - ذو القعدة - 1442
  • برابر با : Monday - 14 June - 2021
71074 118
0

جنگ بی‌برنده

  • کد خبر : 160743
  • ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۰ - ۱۵:۴۵

وقتی آگهی برگزاری اولین پاس یاد سالمرگ مرد نفتی جمهوری اسلامی ایران، روز دوشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۰ ساعت ۲۲ تا ۲۴ و روز جمعه ۲۴ اردیبهشت ساعت ۱۰ تا ۱۱ […]



وقتی آگهی برگزاری اولین پاس یاد سالمرگ مرد نفتی جمهوری اسلامی ایران، روز دوشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۰ ساعت ۲۲ تا ۲۴ و روز جمعه ۲۴ اردیبهشت ساعت ۱۰ تا ۱۱ بامداد در مزار ایشان قطعه ۱۱۰ آرامستان بهشت زهرا را دریافت کردم، یاد همان پرسش و پاسخ‌های نصفه و نیمه دوران رفاقتم افتادم. وقتی می‌گفت در دوران تحصیل، شب‌های قدر به بهانه احیا به خانه شهید محسن (حبیب‌الله) مهمانچی می‌رفتیم و خودمان را برای شنیدن سخنرانی‌ها به حسینیه ارشاد، مسجد الجواد و مسجد جاوید می‌رساندیم. خلاصه ما با این فرهنگ و عقیده در آمریکا درس خواندیم تا کاری از کشور پیش ببریم.

بارها از ایشان پرسیدم شما که خود از جانبازان حادثه خونین انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی در شامگاه هفت تیر هستی و دوستانی همچون محسن مهمانچی را از دست دادی و در پست معاونت اقتصادی و بین المللی وزارت خارجه نشستی، چرا از اینکه این جنگ برنده ندارد، با تصمیم گیرندگان جنگ صحبت نکردی؟ دائم می‌گفت: آقا من را حذف می‌کردند. یادم هست به من گفته شد از طرف شورای عالی دفاع، تو مامور میزبانی اولاف پالمه، وزیر خارجه سوئد و نماینده ویژه کورت والدهایم، دبیرکل سازمان ملل متحد، درباره خاتمه جنگ ایران و عراق هستی، اما پس از چندی مذاکره، من را حذف می‌کردند.

باز به من ماموریت میزبانی از هیئت سران کنفرانس اسلامی به ریاست احمد سکتوره، رئیس جمهوری گینه را دادند، اما اجازه مذاکره به من ندادند و هنگام بدرقه، او به من گفت: شما چه مدیران ویژه‌ای هستید که می‌توانید مردمانتان را فقیر و پابرهنه روی طلا نگه دارید و در ادامه گفت: شما از من چه انتظاری دارید؟ نکند می‌خواهید سر صدام رئیس جمهوری عراق را هم برایتان بیاورم. برای اینکه خودم را نبازم، گفتم: این کار که نهایت لطف شماست و او گفت: شما با سرسختی‌هایتان کار جنگ را طولانی خواهید کرد. همه اینها را گفتم اما کسی نشنید. به ایشان گفتم: از اینها پرسیدی چرا باید مردان ما در میدان جنگ زیر آفتاب سوزان جنوب پوست بیندازند تا داغی قنداقه آفتاب خورده کلاش را زیر آفتاب داغ خوزستان در دست حس کنند و مجبور نباشند آب آفتاب خورده بخورند و روی خاک دراز بکشند و او گفت: آقا، به خدا این‌ها را غلیظ‌تر از شماها می گفتم تا آنجا که قانعشان کردم غیررسمی با دکوئیار، دبیر کل سازمان ملل، در ژنو بنشینم و پیش‌نویس تهیه کنم تا شاید زودتر به این داستان خاتمه دهیم؛ اما من را به بهانه مشکلات اوپک به وزارت نفت کشاندند. به آنها گفتم: من خدمات اوپک را هم برایتان دنبال می‌کنم. گفتند: نه، وضع جنگ و درآمدهای ارزی به مخاطره افتاده و نگذاشتند کار به سرانجام برسد.

حتی وقتی قطع نامه را هم پذیرفتند، در یک جلسه عمومی من را از این کار مطلع کردند. به ایشان گفتم: آقا مشکل کار کجا بود؟ خندید و گفت: من به این سوال هنگام مذاکره‌مان درباره حدود اروندرود جواب دادم؛ در ژنو وقتی با عجله که سفیرشان در توکیو بودم به آنجا خواستند تا بتوانند با طارق عزیز مذاکره پیروز مندانه داشته باشند. دو نفر از مردان مذهبی هم آنجا همین سوال را از من پرسیدند، گفتم: مشکل کار این است که جایمان عوض شده. ماموریت ما، مشارکت در آبادی‌هاست. ما همسایگان قدرتمند و امن را می خواهیم یا همسایگانی ضعیف و ویران را؟

در یکی از آخرین ملاقات‌ها، ایشان به من گفت: چند بار پیشنهاد اعزامم به نیویورک مطرح شد، به آنها گفتم: نمایندگی ما فقط مشغول اجرای کارهای تشریفاتی رفت وآمدهای شما به نیویورک است. وظیفه برقراری ارتباط با دیگر نهادها و ارگان‌های بین المللی و بالا بردن سطح روابط یا ایجاد آن را ندارد و من از آمریکا برای خدمت و پیشرفت، درس و تحصیل را رها کردم و تا به اینجا رسیدم. پس امید و آرزوی من، نشستن در نمایندگی ایران در نیویورک نیست.

یادم هست در ماه رمضانی که به خاطر مشکلاتم در هیستون تگزاس آمریکا مستقر بودم، او با مهربانی احوال‌پرسم بود. در یکی از پیام‌هایش خواست تا از وضعیتم مطلبی بنویسم. با ناراحتی نوشتم: امروز من را به مرکز خدمات نابینایان بردند تا مهارت نقشه خوانی بیاموزم، تازه فهمیدم آمریکا و کانادا دو کشور نیستند، ۷۰ کشورند. آیا شما این مطلب را به مقام‌های خودتان تذکر می دادی؟ درد دل زیادی از وضعیتم کردم، گفتم: اینها را برایت می‌نویسم تا آیندگان بخوانند و قضاوت کنند. با مهربانی نوشت: من همه انتقادها را می‌پذیرم، اما همه تصمیم گیری‌ها با ما نبود. ما به خاطر اسلام و رشد اقتصاد و بازرگانی کشور آمدیم.

هیچ‌گاه باور نمی‌کردم روزی به مناسبت سالروز رفتنش چنین یادداشتی را بنویسم.

حسین روحانی صدر (کارشناس سازمان اسناد)

منبع: روزنامه شرق

لینک کوتاه : https://sobhanepress.ir/?p=160743

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.